Luisa Piccarreta – życiorys

Św. Ojciec Hannibal Maria di Francia – wieloletni spowiednik Luizy pisze we wstępie do włoskiej edycji „Zegara Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa:

„Ta oblubienica ukrzyżowanego Jezusa przeżywa nocą bolesne ekstazy i wszelkiego rodzaju cierpienia. Widząc ją w południe siedząca w łóżku, kiedy pracuje z igła nie spostrzega się niczego, nawet najmniejszego śladu po tym wszystkim, co nocą tak bardzo wycierpiała, najmniejszego śladu ponad naturalnej atmosfery.
W zamian sprawia wrażenie człowieka zdrowego, który jest bardzo radosny. Ona mówi i mówi , śmieje się ale otrzymuje mało radości. Czasami jest proszona o modlitwę za serca bardzo cierpiące. Słucha z dobrocią ale nie robi z siebie nigdy Proroka. Nigdy nie mówi ani słowa, które sugerowałoby ponadnaturalne objawienia. Wielkie pocieszenie, jakie oferuje, jest zawsze na ten sam temat: Boża Wola.”

• 23 kwietnia 1865: Urodziła się w Corato (zn. dwa serca)
• 1874 (9 lat): Pierwsza Komunia Święta i Bierzmowanie. Po raz pierwszy słyszy głos Jezusa.
• 1878 (13 lat):Luiza zaczyna kontemplować zwłaszcza Mękę Jezusa.
• 1882 (17 lat): Pierwszy fenomen „skamienienia”.
• 1886 (21 lat): Luisa nie może już jeść.
• 1887 (22 lata): Jezus prosi Luizę o ofiarę z powodu wojny w Afryce. Od tego momentu Luisa jest ciągle przywiązana do łóżka.
• Po raz pierwszy dusza Luisy opuszcza swoje ciało.
• 1888 (23 lata): Pierwsze mistyczne Zaślubiny.
• 7 września 1890 roku (25 lat): Odnowienie mistycznych „Zaślubin” w niebie. Luisa otrzymuje dar życia w Woli Bożej.
• 1894 lub 1895 (29 lub 30 lat): Święto Podniesienia Krzyża, Luisa otrzymuje niewidzialne stygmaty
• 1899 (33 lata): Początek pisania dzienników.
• 1910 (44 lata): O. Hannibale Maria di Francia zaczyna kontaktować się z Luizą.
• 1917: Pierwsza publikacja „Zegara Godzin Męki Pana naszego Jezusa Chrystusa” z załącznikiem „Traktat o Woli Bożej” („Trattato”). Pierwsze publikacje tekstów z dzienników.
• 1927 Śmierć o. Hannibale Marii Di Francia w Messynie (kanonizacja 16.05.2004 r. przez Jana Pawła II).
• Od września 1930 r. pojawiły się pierwsze nieporozumienia dotyczące tych pism.
• 1935: Kontakt z o. Ludwikiem Bedą (1871-1941) z klasztoru Andechs w Bawarii.
• 1938: O. Beda Ludwig wydaje „Królestwo Woli Bożej” z 30.000 książek, które są wyprzedane już po kilku miesiącach.
• 1938 Karmelita Ojciec Lorenzo di S. Basilio przybywa do Corato, aby zabrać ze sobą oryginalne rękopisy (dzienniki).
• 31 sierpnia 1938 r. Święte Oficjum wydało dekret potępiający „Godziny Męki Pańskiej Jezusa Chrystusa”, „Dziewice Maryja w Królestwie Woli Bożej” oraz „Pielgrzymkę duszy w Woli Bożej” i znajdują się na indeksie zakazanych książek, które do tej pory były wydawane za oficjalnym pozwoleniem(imprimatur), nie z powodu jakiejś niepoprawności teologicznej, ale z powodu błędnej wstępnej przedmowy.
• 36 tomów Ksiąg Niebios nigdy nie znalazły się w spisie zakazanych książek. Wyrok został uchylony w 1994 roku, za pośrednictwem Josepha Kardynała Ratzingera.
• 1938: List Luizy, w którym poddaje się ona całkowicie władzy Kościoła i odrzuca wszystko, co w jej pismach potępia Kościół.
• 4 marca 1947 r. (81 lat): O godzinie 6 rano Luisa umiera po około 15 dniach ciężkiego zapalenia płuc.
• 7 marca 1947 r.: Pogrzeb na miejskim cmentarzu w Corato.
• 1947: Arcybiskup Trani, Monsignor Francesco Petronelli, wydaje polecenie zebrania informacji o Luisie w celu uzyskania jej rehabilitacji przez Stolicę Apostolską.
• 1948: Arcybiskup Trani daje pozwolenie na wydrukowanie zdjęcia Luisy z relikwią i modlitwą, aby prosić o jej beatyfikację. W tym celu nadaje jej tytuł „Sługi Bożej”.
• 1963: Przeniesienie ciała z cmentarza w Corato do kościoła parafialnego Santa Maria Greca w Corato.
• 1994: Arcybiskup Trani, Monsignor Carmelo Cassati, otrzymuje zgodę („nulla osta”) Kongregacji ds. Spraw Świętych na rozpoczęcie diecezjalnego dochodzenia w sprawie życia, cnoty i reputacji świętości Sługi Bożej Luisy Piccarrety.
• 29 października 2005 r.: arcybiskup Giovan Battista Pichierri zamyka dochodzenie diecezjalne.
• 22 lutego 2007 r.: Zakończenie dochodzenia uzupełniającego (drugie dochodzenie) diecezji.

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego

1. Dziedzictwo wiary jest powierzone wspólnocie Kościoła
   KKK 84 „Święty depozyt” (Por. 1 Tm 6, 20; 2 Tm 1,12-14). wiary (depositum fidei), zawarty w świętej Tradycji i Piśmie świętym, został powierzony przez Apostołów wspólnocie Kościoła.
2. Magisterium Kościoła:
   KKK 85 „Zadanie autentycznej interpretacji słowa Bożego, spisanego czy przekazanego przez Tradycję, zostało powierzone samemu tylko żywemu Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła, który autorytatywnie działa w imieniu Jezusa Chrystusa” (Dei Verbum, 9).
3. Nadnaturalne poczucie wiary wszystkich wiernych:
   KKK 91 Wszyscy wierni uczestniczą w zrozumieniu i przekazywaniu prawdy objawionej. Otrzymali oni namaszczenie od Ducha Świętego, który ich poucza (Por. 1 J 2, 20. 27. i prowadzi do całej prawdy (Por. J 16,13).
   KKK 92 „Ogół wiernych… nie może zbłądzić w wierze i tę szczególną swoją właściwość ujawnia przez nadprzyrodzony zmysł wiary całego ludu, gdy poczynając od biskupów aż po ostatniego z wiernych świeckich ujawnia on swą powszechną zgodność w sprawach wiary i obyczajów” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 12).